SIERPIEŃ – Serce wierne.

„Życie konsekrowane w swej istocie jest głębokim zjednoczeniem z Chrystusem. […] Poprzez profesję rad ewangelicznych konsekrowany oddaje całe swoje życie, stając się trwałym znakiem oblubieńczej miłości Kościoła do Chrystusa” (Jan Paweł II, Vita consecrata, 3). W ten sposób całe nasze życie zakonne nabiera wymiaru oblubieńczej wierności – odpowiedzi na Miłość, która nigdy nie ustaje. Wymownym znakiem naszej oblubieńczej miłości do Najświętszego Serca Jezusa jest bezgraniczne oddanie Jemu wszystkich dziedzin naszego życia i posługiwania. Wyraża się ona również w tradycji, bowiem obraz „Serca Gorejącego” tak ważny dla naszych Matek Założycielek jest obecny we wszystkich naszych domach i Wspólnotach. Wyraża ona nasze przywiązanie do tradycji, ale również pragnienie, by pośrodku każdej elżbietańskiej Wspólnoty biło Serce, które uczy miłości i służby.

Matka Franciszka w swoich listach zachęcała Siostry do oblubieńczej relacji z  Chrystusem i nieustannej obecności przy Jego Sercu: „(…)jeśli zaś chodzi o poruszenia, których doznawałem przy Sercu Jezusowym, Bóg zastrzegł sobie, aby mówić o nich , w chwili największego upadku, aby ponownie rozniecić żar miłości” (Okólnik z dnia 11 marca 1874). Nasze powołanie staje się wezwaniem, by rozniecać ogień miłości, wiernością serca. „Cokolwiek zaś z miłości czynimy, chociażby było małe i liche, wszystko staje się bardzo owocne.” (Tomasz à Kempis, O naśladowaniu Chrystusa, I,16). Dlatego serce wierne jest uważne, słuchające i gotowe.  Być świadkiem wiernej Miłości Boga oznacza łączyć codzienność z ofiarą Chrystusa, wypraszając łaskę dla grzeszników i  opatrując rany świata. Gdy pojawia się oziębłość, wracajmy pod krzyż i do otwartego Serca Jezusa, aby zaczerpnąć potrzebnej nam siły.

• Codzienna modlitwa o wierność w małych rzeczach.
• Ćwiczenie się w uważności na potrzeby bliźnich i wspólnoty.

Opracowała:
S. M. Katarzyna Mróz