LIPIEC – Serce kontemplujące.

„Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu” (Łk 2,19). Od Niej uczymy się wewnętrznego skupienia przenika nasze życie obecnością Boga. Dlatego warto pamiętać, że „Droga do pracy, rozpoczęcie nowego zajęcia, czas oczekiwania, trudności czy radości stanowią cenne okazje do modlitwy” (K 50). Kontemplacja wyrasta z codzienności „nie wyklucza ona działania, tak jak działanie nie wyklucza kontemplacji. Trzeba nauczyć się tej równowagi serca” (Novo millennio ineunte, 20). Ta równowaga sprawia, że praca przestaje być tylko ciężarem, a staje się modlitwą ofiarowaną w milczeniu, a nasze relacje zostają przeniknięte duchem jedności, pokoju i wzajemnego szacunku.

„Wy, kobiety i mężczyźni konsekrowani, chcecie być świadkami nadziei i  pokoju (…) jako osoby, które dzięki łasce Bożej noszą w sobie rys pojednania i jedności. Tylko w ten sposób możecie być, w różnych środowiskach, w których żyjecie i działacie, budowniczymi mostów i propagatorami kultury spotkania (por. Franciszek, Encyklika Fratelli tutti, 215), w dialogu, wzajemnym poznaniu, poszanowaniu dla różnic, z tą wiarą, która pozwala wam rozpoznać w każdym człowieku jedyne oblicze święte i cudowne: oblicze Chrystusa”. (Przemówienie Papieża Leona XIV podczas Jubileuszu Życia Konsekrowanego, dn. 10 października 2025 r.). Kontemplacja Oblicza Chrystusa, prowadzi nas do ciszy i napełnia bezinteresowną miłością (por. Papież Franciszek, Dilexit nos, nr 19). Gdy pozwalamy, by ta miłość formowała nasze spojrzenie, rozpoznajemy Boga w oczach chorego, w niewygodzie, w drobnych zmaganiach dnia i w radościach, które przychodzą jak niespodziewany dar. A gdy brakuje słów, pozostaje droga prostego trwania:

„W ciszy i milczeniu postępuje dusza, która pragnie być świętą” (Tomasz à Kempis, O naśladowaniu Chrystusa, t.I,20).

• Zatrzymuj się na krótką chwilę w sercu obowiązków i ofiaruj ją aktem strzelistym
• Wybierz i rozważ fragment z Dilexit nos o kontemplacji Serca Jezusa