80 lat Prowincji Warszawskiej

„Patrzymy z wdzięcznością na to, co za nami, i z nadzieją na to, co przed nami” – słowa bł. Marii Luizy Merkert towarzyszyły uroczystości jubileuszu 80-lecia powstania Prowincji Warszawskiej Sióstr św. Elżbiety. Jubileuszowe dziękczynienie odbyło się w sobotę, 19 września, w kaplicy naszego szpitala – miejscu szczególnym dla historii Prowincji, bowiem właśnie tutaj, w 1946 roku, na powojennych zgliszczach Warszawy, rozpoczęła się jej historia. Był to dzień pełen wdzięczności za minione osiemdziesiąt lat, za Bożą opiekę, za pokolenia Sióstr, które z oddaniem realizowały charyzmat Zgromadzenia, oraz za wszystkich ludzi, których Pan Bóg postawił na drodze naszej wspólnoty. Uroczystej Mszy Świętej przewodniczył ks. bp Andrzej Dziuba, który wygłosił również homilię. W Eucharystii koncelebrowało jedenastu kapłanów. W kaplicy zgromadziły się licznie Siostry Prowincji Warszawskiej oraz Siostry przybyłe z różnych części świata, aby wspólnie przeżywać ten ważny dla Prowincji jubileusz. Wśród zaproszonych gości obecne były Siostry Radne Generalne: M. Patrycja i M. Katarzyna, Siostra Prowincjalna z Brazylii M. Alicja, a także Siostra M. Nikodema i Siostra Nowicjuszka M. Alicja z Rosji, Siostra M. Mirosława i Siostra M. Karolina z Ukrainy oraz Siostra M. Eliza i Siostra M. Irmina z Prowincji Włoskiej. Swoją obecnością uroczystość ubogacili również członkowie Apostolstwa św. Elżbiety, Pani Prezes Grupy Lux Med, która obecnie prowadzi nasz szpital, a także Współpracownicy, Dobrodzieje i Przyjaciele Sióstr. W wygłoszonym słowie Bożym ks. bp Andrzej Dziuba w ciepły i serdeczny sposób nawiązał do swojej współpracy z naszymi Siostrami w Domu Arcybiskupów Warszawskich. Przywołując wspólne doświadczenia i spotkania, ukazał piękno obecności Sióstr w życiu Kościoła i społeczeństwa. Ksiądz Biskup zwrócił również uwagę na charyzmat Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety – powołanie do niesienia pomocy potrzebującym, służby człowiekowi i świadczenia miłosierdzia na wzór św. Elżbiety. Wskazał, że ten charyzmat pozostaje aktualny także dzisiaj, ponieważ potrzeba bliskości, troski, otwartego serca i konkretnej pomocy drugiemu człowiekowi nigdy nie przemija. Jubileusz stał się więc nie tylko wspomnieniem przeszłości, ale także przypomnieniem o misji, którą Siostry podejmują każdego dnia. Historia Prowincji Warszawskiej jest bowiem historią ludzi – Sióstr, które poprzez swoją modlitwę, pracę, obecność i posługę niosły Chrystusową miłość tym, którzy jej potrzebowali. Podczas uroczystości został również odczytany list Matki Generalnej, skierowany do Sióstr z okazji jubileuszu. Był on wyrazem jedności całego Zgromadzenia oraz wdzięczności za osiemdziesiąt lat historii Prowincji Warszawskiej. Słowa wdzięczności skierowała także Siostra Prowincjalna M. Samuela, dziękując wszystkim, którzy przez lata tworzyli historię Prowincji i którzy dziś pomagają jej kontynuować powierzoną misję. W swoim wystąpieniu przywołała słowa bł. Marii Luizy Merkert:

„Patrzymy z wdzięcznością na to, co za nami, i z nadzieją na to, co przed nami”.

Te słowa stały się pięknym podsumowaniem jubileuszowego spotkania. Osiemdziesiąt lat to czas wielu doświadczeń – chwil radosnych, ale również trudnych, szczególnie naznaczonych historią powojennej Warszawy. To jednak przede wszystkim czas, w którym Bóg prowadził Prowincję, pozwalając jej trwać, rozwijać się i podejmować nowe zadania. Jubileusz 80-lecia Prowincji Warszawskiej był okazją do zatrzymania się nad historią, ale także do spojrzenia w przyszłość. Przywołując początki Prowincji, które sięgają 1946 roku i powojennych zgliszcz Warszawy, można jeszcze wyraźniej dostrzec, jak wiele dobra dokonało się przez minione osiemdziesiąt lat. Dziś, podobnie jak wtedy, wezwanie św. Elżbiety pozostaje aktualne: być blisko człowieka, dostrzegać jego potrzeby i odpowiadać na nie z miłością i miłosierdziem. Jubileuszowe świętowanie zgromadziło przy jednym stole pokolenia i wspólnoty, osoby z różnych krajów i środowisk, wszystkich połączonych wdzięcznością za dar Prowincji Warszawskiej. Był to czas modlitwy, spotkania, wspomnień i radości z tego, że historia, która rozpoczęła się w 1946 roku pośród ruin powojennej Warszawy, trwa i nadal przynosi owoce.

Niech kolejne lata będą czasem wiernego odczytywania znaków czasu, odwagi w podejmowaniu nowych wyzwań i nieustannego pochylania się nad człowiekiem potrzebującym pomocy. Z wdzięcznością patrzymy na to, co za nami – i z ufnością oraz nadzieją powierzamy Bogu to, co przed nami.