WRZESIEŃ – Serce Założycielskie.

„Tylko zaczynając od serca, nasze wspólnoty zdołają zjednoczyć różne umysły i wole” (Papież Franciszek, Dilexit nos, nr 28). Właśnie tą myślą kierowały się nasze Założycielki, rozpoczynając swoją misję od Aktu ofiarowania Najświętszemu Sercu. Z niego uczyniły codzienną modlitwę i  źródło  apostolatu. „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem” (Mt 11,29). W cichości i pokorze Serca Jezusa znajdowały sens swojego poświęcenia i służby. Tak zrodziło się owo serce założycielskie, ogrzewające oziębłe serca ludzi Miłością Jezusa.  Poprzez kult Bożego Serca chciały też „budować mosty między Bogiem a człowiekiem, między sercem a sercem, między podziałem a pojednaniem” (Leon XIII, Annum Sacrum). Tam, gdzie powstają te mosty wraca nadzieja, która leczy.

Założycielski styl serca uczy nas tej postawy, ale również realizmu w życiu wiary; „ćwicz się w cierpliwości w znoszeniu cudzych wad i słabości, pamiętają, że również ty masz ich wiele, a inni muszą się z tym godzić.” (Por. Tomasz à Kempis, O naśladowaniu Chrystusa, I,16). Świadomość naszych słabości uczy akceptacji i przebaczenia. Wracajmy do Najświętszego Serca Pana Jezusa: w adoracji, w codziennej pracy, w relacjach, które potrzebują naprawy. Wtedy nasza Wspólnota będzie się stawała domem, a ten dom – żywą ikoną Boga, który jednoczy i uzdrawia.

• Codzienna modlitwa za jedną siostrę ze wspólnoty.
• Podjęcie konkretnego gestu pojednania, który buduje most.

Opracowała:
S. M. Katarzyna Mróz