155. rocznica zatwierdzenia papieskiego naszego Zgromadzenia

Dnia 7 czerwca 1871 roku papież Pius IX wydał dekret pochwalny (Decretum Laudis), udzielając naszemu Zgromadzeniu aprobaty Stolicy Apostolskiej. Wydarzenie to stanowiło ważny moment w historii Wspólnoty, będąc potwierdzeniem jej charyzmatu oraz misji służby najbardziej potrzebującym. Historia naszego Zgromadzenia jest nierozerwalnie związana z przemianami społecznymi i gospodarczymi zachodzącymi na Śląsku w pierwszej połowie XIX wieku. Podobnie jak wiele żeńskich zgromadzeń zakonnych, wyrosło ono z odpowiedzi na konkretne potrzeby ludzi ubogich, chorych i opuszczonych. Powstało w Nysie jako pierwsze rodzime zgromadzenie zakonne na Śląsku po kasacie zakonów przeprowadzonej przez rząd pruski w 1810 roku. Rozwijający się przemysł i postępująca urbanizacja przynosiły nowe wyzwania społeczne. Wielu ludzi traciło źródła utrzymania, a masowe migracje do miast prowadziły do pogorszenia warunków życia najuboższych warstw społecznych. Niskie zarobki, brak odpowiednich mieszkań, trudne warunki sanitarne oraz częste epidemie tyfusu i cholery sprawiały, że szczególnie chorzy i ubodzy pozostawali bez właściwej opieki. Brakowało szpitali, personelu medycznego i instytucji niosących skuteczną pomoc potrzebującym. W tej właśnie rzeczywistości, w 1842 roku, rozpoczęło działalność stowarzysze  nie zajmujące się pielęgnacją chorych w ich własnych domach. Jego inicjatorkami były Dorota Klara Wolff, Matylda Merkert, Luiza Maria Merkert oraz Franciszka Werner. Kierowała nimi idea bezinteresownej służby najbardziej potrzebującym, niezależnie od wieku, stanu czy wyznania. Posługując wśród chorych i ubogich, dały początek dziełu, które z czasem przekształciło się w nasze Zgromadzenie. Droga rozwoju nie była łatwa. Powstająca wspólnota musiała zmierzyć się z wieloma trudnościami i niezrozumieniem. Pojawiły się próby połączenia „szarych sióstr” z siostrami boromeuszkami, a pierwotne stowarzyszenie zostało ostatecznie rozwiązane. Jednak idea pielęgnowania chorych w ich własnych domach oraz służby najuboższym okazała się silniejsza od przeciwności. W 1850 roku Maria Merkert i Franciszka Werner podjęły dzieło odnowienia wspólnoty w Nysie. Za patronkę obrały św. Elżbietę Węgierską, znaną z niezwykłej wrażliwości na potrzeby ubogich. Dnia 19 listopada 1850 roku, w jej liturgiczne wspomnienie, wznowiono oficjalną działalność charytatywną poprzez rozdawanie żywności i odzieży potrzebującym. Wkrótce do wspólnoty zaczęły dołączać kolejne kandydatki, a Maria Merkert została jej przełożoną. W następnych latach nasze Zgromadzenie rozwijało się bardzo dynamicznie. Siostry nie tylko pielęgnowały chorych w domach, ale również pełniły posługę sanitariuszek podczas działań wojennych, troszczyły się o rodziny żyjące w ubóstwie oraz obejmowały opieką dzieci, zwłaszcza sieroty pozostające bez wsparcia wskutek epidemii i wojen. W ten sposób charyzmat miłosierdzia realizowany był wszędzie tam, gdzie człowiek doświadczał cierpienia, samotności i niedostatku. Dzieło szybko zyskiwało uznanie zarówno władz kościelnych, jak i świeckich. Dnia 4 września 1859 roku książę biskup Heinrich Förster zatwierdził stowarzyszenie Sióstr św. Elżbiety, a Matka Maria Merkert została pierwszą przełożoną generalną. Następnie, 23 maja 1864 roku, król pruski nadał fundacji dobroczynnej pod nazwą „Katolicki Zakład Dobroczynności pod wezwaniem św. Elżbiety” prawa korporacyjne. Powstawały kolejne placówki, a Dom Macierzysty w Nysie stawał się centrum rozwijającej się wspólnoty. Kulminacją tego etapu rozwoju było wydarzenie z 7 czerwca 1871 roku. Papież Pius IX udzielił naszemu Zgromadzeniu dekretu pochwalnego, wyrażając tym samym uznanie dla jego działalności i charyzmatu. Papieska aprobata otworzyła nowy rozdział w historii Wspólnoty i potwierdziła jej miejsce w Kościele powszechnym. Pod koniec życia Matki Marii Merkert nasze Zgromadzenie liczyło już ponad 450 sióstr i prowadziło liczne dzieła miłosierdzia.

Obchodząc 155. rocznicę papieskiego zatwierdzenia naszego Zgromadzenia, z wdzięcznością wspominamy bł. Marię Merkert, Współzałożycielki oraz wszystkie Siostry, które przez kolejne pokolenia wiernie realizowały elżbietański charyzmat służby. Jest to okazja do dziękczynienia za bogatą historię Wspólnoty, za dzieła miłosierdzia podejmowane na przestrzeni lat oraz za wszystkie osoby, które dzięki posłudze elżbietanek doświadczyły troski, pomocy i chrześcijańskiej miłości. Niech dziedzictwo naszych Założycielek nadal inspiruje do odważnego podejmowania misji służby człowiekowi, zwłaszcza temu najbardziej potrzebującemu.