Uroczystość patronalna naszego Zgromadzenia
Rzym, w uroczystość św. Elżbiety, i Święto bł. Marii Luizy, 2026 r.
„Za wzorem naszej św. Matki Elżbiety starajmy się służyć Bogu bezinteresownie i ofiarnie.”
(Matka Franciszka, 24 sierpnia 1884 r.)
Kochane Siostry,
Drodzy Członkowie i Członkinie Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety,
Dzień, w którym cały Kościół oddaje cześć Św. Elżbiecie Węgierskiej, jest dla nas uroczystością głównej Patronki Zgromadzenia. W tym miesiącu wspominamy dwie wielkie kobiety — Św. Elżbietę, która przez wieki, przykładem swojego życia ujmowała ludzi, a także bł. Marię Luizę, Współzałożycielkę naszego Zgromadzenia, która pod natchnieniem Ducha Świętego odczytała i realizowała charyzmat niesienia pomocy potrzebującym. Chrystusowe słowa: „Wszystko co uczyniliście jednemu z braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40) stały się dla niej inspiracją w życiu. Zapragnęła jak Chrystus służyć cierpiącym i z oddaniem poświęciła swoje życie ubogim i chorym. Nie wahała się iść do nieuleczalnie chorych podczas epidemii, do ludzi bez środków do życia. Odwiedzała osoby innego wyznania oraz mężczyzn, co w tamtym czasie było nieprzychylnie postrzegane. Nie zrażała się opinią innych, krytyką, przekraczała bariery, by spieszyć z pomocą i nadzieją potrzebującym. Jej postawa i otwartość na człowieka chorego szybko pociągała młode dziewczęta, które widząc w bł. Marii Luizie wsparcie i dobry przykład, podobnie jak ona pragnęły iść do ludzi będących w potrzebie. W tej trudnej sytuacji, gdzie nie można było liczyć na pomoc w szpitalach, bo dla człowieka ubogiego taka opieka była nieosiągalna, ci ubodzy ludzie zawsze mogli znaleźć opiekę ze strony Marii Luizy – swojej kochanej Matki, jak ją nazywali i jej sióstr. Niedoścignione przykłady św. Elżbiety oraz bł. Marii Luizy ofiarnie pomagającym ubogim, stały się dla każdej i każdego z nas zachętą do wypełniania swojego powołania w ich duchu, realizując charyzmat miłości miłosiernej. Ich troska o bliźnich będących w potrzebie była prawdziwą służbą, zapomnieniem o sobie i wychodzeniem do innych, aby nieść im ulgę w cierpieniu. W kontekście naszych uroczystości mamy możliwość podjęcia wielu refleksji, spostrzeżeń, zasłuchania w słowa Chrystusa, który mówi: „ubogich zawsze macie u siebie” (J 12, 8). Słowa te przypominają nam, że od zawsze spotykaliśmy ludzi będących w potrzebie i wciąż w naszych środowiskach widzimy takie osoby, które nie radzą sobie w życiu. Przepływ informacji o nieuleczalnych chorobach, o trzęsieniach ziemi w dalekich krajach, tragediach, które dotykają innych, wiadomość o śmierci sąsiadów, czy też widok osoby proszącej o kawałek chleba, nie mogą być dla nas obojętne. W wymiarze chrześcijańskim, drugi człowiek jest naszym bratem będącym w potrzebie. Widok takiej osoby, czy wiadomość o ludzkim cierpieniu, powinny w naszym sercu budzić wrażliwość i skłaniać do refleksji. Czy jestem gotowa, gotowy jak Chrystus pochylić się nad człowiekiem, podzielić się chlebem, odwiedzić w chorobie, po prostu okazać się bratem czy siostrą? Kochane Siostry, Drodzy Członkowie Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety, może powinno nam przyjść na myśl coś głębszego, że to nie inni ludzie potrzebują pomocy, ale my potrzebujemy znaków, okazji, wskazówek, jak dojść do świętości. Pan Bóg stawia nam na drodze tych ludzi, abyśmy najpierw odkryli prawdę o sobie. Jak reaguję, gdy widzę osobę będącą w potrzebie? Jakie przychodzą mi myśli? Do jakiego gestu jestem zdolny? Czy potrafię wyjść poza swój ułożony „światek”, aby ofiarować czas, siłę, zdrowie bliźnim? Czy rzeczywiście dostrzegam Chrystusa, w człowieku, który staje na mojej drodze? Wszystko co czynimy bliźnim, czynimy Chrystusowi. Wszystko co czynimy ze względu na Chrystusa otwiera nam niebo, zgodnie z obietnica, którą Jezus nam zapowiedział, że „kto wam poda kubek wody do picia, dlatego że należycie do Chrystusa, zaprawdę, powiadam wam, nie utraci swojej nagrody» (Mk 9, 41). Bóg nie oczekuje od nas wiele, nie oczekuje rzeczy niemożliwych. On zaprasza nas do współpracy na miarę naszych zdolności, w małych, codziennych gestach, lecz wykonanych z miłością. Papież Leon XIV podkreśla, że „żaden gest czułości, nawet najmniejszy, nie zostanie zapomniany, zwłaszcza jeśli jest skierowany do tych, którzy cierpią, są samotni, w potrzebie, tak jak był Pan w tamtej godzinie.” (DT 4). Można czynić wiele, zdobywać wykształcenie, stawać się wielkim w oczach ludzi, ale mieć puste ręce i smutne oczy. Jezus na końcu naszej drogi zapyta nas o naszą miłość, o to, ile było w nas dobroci względem innych, ile wsparcia i łagodnych słów. Jego nie interesuje jak wiele osiągnęliśmy w życiu, jakie mamy tytuły, jaką wykonujemy pracę. On po prostu nas zapyta — czy kochałaś, kochałeś? Kochane Siostry, Drodzy Członkowie Wspólnoty Apostolskiej, niech Św. Elżbieta i bł. Maria Luiza wypraszają dla nas u Boga potrzebne łaski, abyśmy wypełniali powierzone zadania z wielką radością i swoim życiem dawali Świadectwo miłości miłosiernej. Miłości, która pokonuje wszelkie bariery, zbliża oddalonych, łączy obcych, czyni bliskimi nieprzyjaciół, przekracza przepaście po ludzku nie do pokonania, wnika w najskrytsze zakamarki społeczeństwa. Miłości, która ze swej natury jest prorocza, dokonuje cudów, nie ma granic i jest przede wszystkim sposobem pojmowania życia, sposobem jego przeżywania — pisał w adhortacji Papież Leon XIV (por. DT 120). Życzę, aby nasze życie było przepełnione taką miłością, która przemieniać będzie nasze środowiska i świat.
Z okazji przypadających uroczystości przesyłam wiele siostrzanych pozdrowień także od Sióstr z Zarządu Generalnego i całej naszej Wspólnoty. Dziękuję również za wszystkie wyrazy życzliwości, za modlitwy i ofiarę Mszy św., oraz za nadesłane życzenia z okazji moich imienin i urodzin. Zapewniam o mojej pamięci w modlitwie,
w miłości Serca Jezusowego,
Sr. M. Rafaela Fischbach
przełożona generalna
