Miłosierdzie zaczyna się od spotkania
Trwając na modlitwie podczas nowenny przed uroczystością św. Elżbiety Węgierskiej, patronki ubogich i potrzebujących, nasze Siostry z Prowincji Wrocławskiej i Katowickiej uczestniczyły w Konferencji Społecznej Jałmużników Biskupich, która odbyła się w Gliwicach, w Centrum Edukacyjnym im. św. Jana Pawła II. Spotkanie przebiegało pod hasłem: „W ubogich Bóg ma nam wciąż coś do powiedzenia” i zostało przygotowane w oparciu o nauczanie papieża Leona XIV zawarte w adhortacji Dilexi te. Ważnym gościem konferencji był kard. Konrad Krajewski, który podzielił się doświadczeniem posługi jałmużnika papieskiego. Przywołując postawę papieża Franciszka wobec osób ubogich, przypomniał, jak ważne jest, by spotykać je z szacunkiem, troską i poszanowaniem ich godności. Istotą pomagania nie jest bowiem realizowanie własnych wyobrażeń o potrzebach drugiego człowieka, ale uważne wsłuchiwanie się w to, czego naprawdę potrzebuje. Szczególnie poruszające było pytanie postawione przez s. Aldonę Skrzypiec, jałmużnika biskupa opolskiego: „Czy moje serce jest żywe?” Czy potrafię się wzruszyć, zatrzymać przy człowieku potrzebującym, dostrzec jego cierpienie i odpowiedzieć na nie konkretnym gestem? Można bowiem widzieć ubogich, a jednak przechodzić obok nich obojętnie. Miłosierdzie zaczyna się tam, gdzie człowiek pozwala poruszyć swojemu sercu i nie pozostaje bierny wobec potrzeb drugiego. W czasie konferencji wybrzmiało również, że współczesna mentalność świata nie zawsze sprzyja postawie miłosiernego Samarytanina. Tymczasem właśnie miłosierdzie powinno być podstawowym kryterium naszego chrześcijańskiego życia i zaangażowania na rzecz potrzebujących. Ważnym tematem spotkania była także motywacja osób podejmujących wolontariat i posługę charytatywną. Warto nieustannie pytać siebie: czego szukam? Czy podejmuję pomoc, aby zaspokoić własne potrzeby, czy też odpowiadam na zaproszenie Boga, który posyła mnie do drugiego człowieka? Nasze wyobrażenia o tym, co możemy ofiarować, nie zawsze pokrywają się z tym, czego naprawdę potrzebują ubodzy. Zapadły w pamięć słowa obrazujące istotę takiego zaangażowania: „Rybak nie stawia biurka na plaży i nie przyjmuje ryb w wyznaczonych godzinach – rybak wypływa na głębię i ryzykuje”. Posługa miłosierdzia wymaga więc odwagi, gotowości do wyjścia poza własną wygodę i spotkania z człowiekiem w jego rzeczywistej sytuacji. Nie możemy bać się ubrudzić sobie rąk, kiedy obok nas ktoś potrzebuje pomocy. Konferencja była również okazją do wysłuchania wystąpień poświęconych radosnemu dawaniu siebie, codziennej służbie ubogim oraz miłosierdziu jako zadaniu całej wspólnoty. Wszystkie podejmowane tematy prowadziły do odkrycia, że pomoc potrzebującym nie jest jedynie działalnością społeczną, ale konkretnym wyrazem miłości Boga i odpowiedzią na Ewangelię.
Udział naszych Sióstr w tym spotkaniu, stał się szczególną okazją do pogłębienia elżbietańskiej wrażliwości na drugiego człowieka. Święta Elżbieta uczy nas bowiem dostrzegać w ubogich samego Chrystusa i służyć Mu z miłością, która nie zatrzymuje się na słowach, lecz wyraża się w konkretnych czynach.
