Nie żyła na próżno
Dziś mija 19 lat od dnia, który na zawsze zapisał się w historii Nysy, Kościoła opolskiego i naszego Zgromadzenia. To właśnie 30 września 2007 roku w Nysie Maria Luiza Merkert została ogłoszona błogosławioną. W swoim rodzinnym mieście, wśród tych, którzy przez lata pielęgnowali pamięć o jej życiu i dziele, Kościół ukazał ją jako wzór wiary, miłości i bezinteresownej służby człowiekowi. Warto na nowo zatrzymać się przy jej postaci i zapytać, co jej życie mówi do nas dzisiaj. Maria Luiza Merkert urodziła się w Nysie 21 września 1817 roku. Żyła w czasach, w których wielu ludzi doświadczało ubóstwa, choroby, samotności i braku podstawowej opieki. Nie pozostała obojętna wobec tego cierpienia. Wraz z innymi kobietami zaczęła odwiedzać chorych i potrzebujących w ich domach. Z czasem ta prosta, pełna miłości posługa przerodziła się w wielkie dzieło, które dało początek Zgromadzeniu Sióstr św. Elżbiety. Jej życie pokazuje, że wielkie dzieła często zaczynają się bardzo niepozornie. Nie od wielkich planów, rozgłosu czy ludzkiego uznania, ale od dostrzeżenia konkretnego człowieka. Od pytania: „Czego potrzebuje ten, którego spotykam?”. Maria Luiza potrafiła zobaczyć w człowieku chorym, ubogim i samotnym nie problem, lecz osobę. Człowieka, który potrzebuje obecności, szacunku, troski i miłości. Dlatego nazywano ją „Śląską Samarytanką”. Tak jak ewangeliczny Samarytanin nie przeszła obojętnie obok człowieka cierpiącego. Zatrzymała się, pochyliła nad jego losem i uczyniła wszystko, co było w jej mocy, aby mu pomóc. Jej wiara nie była jedynie zbiorem słów czy pobożnych praktyk. Stawała się codziennym czynem, konkretną pomocą i obecnością przy drugim człowieku. To przesłanie bł. Marii Luizy Merkert pozostaje niezwykle aktualne również dzisiaj. Żyjemy w świecie, w którym mimo rozwoju technologii i możliwości komunikowania się wielu ludzi doświadcza samotności. Obok nas żyją osoby chore, starsze, ubogie, zagubione, odrzucone lub po prostu spragnione czyjejś uwagi. Czasem nie potrzebują wielkich rzeczy. Potrzebują, aby ktoś ich zauważył, wysłuchał, odwiedził, podał rękę. Dzisiejsza rocznica przypomina nam, że świętość nie jest zarezerwowana dla ludzi dokonujących rzeczy niezwykłych w oczach świata. Świętość może rodzić się z wierności małym rzeczom, z codziennej troski o drugiego człowieka, z cierpliwości, dobroci i gotowości do służby. Maria Luiza Merkert pokazuje, że można zmieniać świat nie poprzez wielkie słowa, ale poprzez miłość, która ma twarz konkretnego człowieka. Jej życie stawia nam dzisiaj bardzo proste, ale wymagające pytanie: czy potrafię zatrzymać się przy drugim człowieku? Czy dostrzegam tego, który cierpi, choć może o swoim cierpieniu nie mówi? Czy mam czas dla osoby starszej, chorej, samotnej? Czy potrafię ofiarować komuś nie tylko rzecz, ale również swoją obecność? Dziewiętnasta rocznica beatyfikacji bł. Marii Luizy Merkert jest zaproszeniem, aby jej duchowe dziedzictwo przełożyć na nasze życie. Każdy z nas może stać się dla kogoś „Samarytaninem” – człowiekiem, który zauważy, zatrzyma się i pomoże. Może właśnie dziś warto rozejrzeć się wokół siebie i dostrzec kogoś, kogo inni mijają. Może warto zadzwonić do osoby samotnej, odwiedzić chorego, poświęcić chwilę komuś, kto potrzebuje rozmowy. Takie gesty mogą wydawać się małe, ale właśnie z takich gestów rodzi się miłość, która przemienia ludzkie życie. Bł. Maria Luiza Merkert przypomina nam, że człowiek nigdy nie jest „przypadkiem” spotkanym na naszej drodze. Każdy potrzebujący może być wezwaniem, abyśmy na chwilę odłożyli własne sprawy i pozwolili, by przez nasze ręce, słowa i obecność Bóg okazał komuś swoją miłość.
Błogosławiona Mario Luizo Merkert, Śląska Samarytanko, ucz nas dostrzegać człowieka, zatrzymywać się przy jego cierpieniu i nieść mu dobro. Módl się za nami i wypraszaj nam serca gotowe do służby.
