Rzym, w rocz. założenia Zgromadzenia 2026 r.

Kochane Siostry,
Drodzy Członkowie i Członkinie Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety,

Wspomnienie 184 rocznicy powstania Zgromadzenia jest okazją, aby powrócić myślami do jego początku, podjąć refleksję i wyrazić wdzięczność. My dziś jesteśmy przedłużeniem pragnienia Matki Klary Wolff, Marii i Matyldy Merkert oraz Franciszki Werner. Ich spojrzenie na potrzeby ówczesnej społeczności i Kościoła, stało się impulsem do samarytańskiej posługi. Szerzące się choroby, epidemia, głód nie pozwoliły tym dzielnym kobietą pozostać w domach i w wygodnym życiu. Ich determinacja, ofiarna i pełna poświęcenia posługa w dziedzinie opieki nad chorymi i najbardziej opuszczonymi pociągała nowe dziewczęta pragnące poświęcić swoje życie Bogu i potrzebującym. Na przestrzeni minionych lat wspominamy liczne rzesze Sióstr Elżbietanek, dziś także my, wpisujemy się w tę historię, którą wspólnie tworzymy. Bóg dzisiaj w nasze ręce oddaje to Zgromadzenie, abyśmy w duchu Matek Założycielek kontynuowali podjęte dzieło.

Kochane Siostry, Drodzy Członkowie Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety, jesteśmy niejako „przedłużeniem rąk Boga, przedłużeniem rąk naszych Założycielek”. Idziemy do ludzi, którzy nas potrzebują, nie w naszym imieniu, ale w imieniu Boga, który nas powołał i posłał. Napełnieni Jego miłością, mamy nieść miłość, mamy rozdawać dobro, dzielić się radością, pomagać chętnie, służyć ofiarnie, w myśl słów „darmo otrzymaliście, darmo dawajcie” (Mt 10,8). Dostrzegamy w świecie wiele przemian, takich jak ogromny rozwój technologiczny, który ma duży wpływ na kształtowanie gospodarki, codziennego życia społeczeństwa, widzimy kraje bardzo się rozwijające i bogacące, ludzi posiadających pokaźne dobra materialne i korzystających z urlopów w przepięknych miejscach, a pomimo tego wciąż borykamy się z chorobami, epidemiami, ubóstwem wśród wielu ludzi, starzeniem się społeczeństwa, gdzie człowiek często pozostaje sam, oraz z wieloma innymi wyzwaniami, które stają przed współczesnym człowiekiem. Jesteśmy zaproszeni, aby w naszych środowiskach być znakiem Chrystusa, aby nieść nadzieję, wskazywać sens życia. Bo można posiadać wiele materialnych dóbr, a być bardzo ubogim duchowo, zagubionym, nieszczęśliwym, samotnym, opuszczonym. Św. Jan Paweł II nauczał, że bogaty nie jest ten kto posiada, ale ten kto daje i mówił: „człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi.” Możemy dać dobre słowo, uśmiech, świadectwo wiary, możemy pomóc innym, jesteśmy potrzebni autentyczni w swoim chrześcijaństwie, aby jak iskra na nowo zapalić w ludziach entuzjazm i nadzieję.

Zatrzymując się przy słowach Ewangelii św. Mateusza „darmo otrzymaliście, darmo dawajcie”, warto uświadomić sobie, że Jezus wypowiada je posyłając swoich uczniów, aby szli i głosili Dobra Nowinę. Pragnienie Chrystusa, aby szerzyć Królestwo Boże, aby być świadkiem Jego miłości jest wciąż aktualne. Kochane Siostry, Drodzy Członkowie Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety, musimy jeszcze raz, na nowo uświadomić sobie, że jesteśmy odpowiedzialni za charyzmat, za dary jakimi zostaliśmy obdarowani. Mamy nieść Chrystusa, Jego naukę i miłość do tych, z którymi żyjemy, spotykamy się, pracujemy. To jest nasze zadanie, nasz obowiązek. Może na kanwie tych przemyśleń, warto zapytać siebie, jak wypełniam swoje codzienne obowiązki? Jak przykładam się do powierzonych mi zadań? Czy spotkanie z drugim człowiekiem, szczególnie z tym będącym w potrzebie jest dla mnie spotkaniem z Chrystusem? Czy potrafię podarować bliźnim tyle czasu i uwagi, aby po rozmowie czuli się wysłuchani, podniesieni na duchu? Popatrz Jezusowi w oczy, dając odpowiedzi na te pytania. One są fundamentalne, na naszej drodze życia, w naszej wierze i w naszym posługiwaniu. Bo chcąc być dobrą Siostrą Elżbietanką, chcąc być dobrym Członkiem Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety, musimy wciąż na nowo odkrywać i zgłębiać drogę swojego powołania, do którego realizacji zaprosił nas Chrystus.

W kolejną rocznicę powstania Zgromadzenia, w szczególny sposób przywołujemy naszych patronów świętych Kosmę i Damiana, których postawa zainspirowała nasze Założycielki do ofiarowania swojego życia Bogu i bliźnim. Obydwaj święci wyróżniali się żywą wiarą, obowiązkowością i pracowitością, dzięki czemu stali się wybitnymi lekarzami. Pomagali potrzebującym bez oczekiwania na wynagrodzenie, co było niezwykle rzadkie w tamtych czasach. Ich empatia i troska o innych sprawiły, że stali się wzorem do naśladowania dla naszych Założycielek, jak też dla wielu pokoleń. Święci Kosma i Damian, pozostają także dla nas wzorem miłosierdzia i duchowej siły. Prośmy ich, aby nadal wspierali nas w realizacji charyzmatu i w niesieniu pomocy naszym potrzebującym bliźnim.

Kochane Siostry, Drodzy Członkowie Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety, 184 rocznica powstania Zgromadzenia, to okazja do wdzięczności Bogu za nasze Matki Założycielki, które nie wahały się przyjąć natchnienia Ducha Świętego i podjąć się realizacji powierzonego zadania. To także sposobność, aby na nowo zachęcić Kochane Siostry i Członków Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety do codziennej modlitwy za wstawiennictwem bł. Marii Luizy oraz Służebnicy Bożej Matki Franciszki, aby wypraszać potrzebne łaski i cuda. Niech ich wstawiennictwo umacnia nas w dobrym, w ofiarnej posłudze bliźnim i gotowości do wzajemnej troski o siebie. Nasi patronowie święci Kosma i Damian, niech wspierają nas w bezinteresownym dzieleniu się talentami i darami z bliźnimi.

Dziękuję Kochanym Siostrom oraz Członkom Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety za wszelkie wyrazy życzliwości, zapewniam o mojej pamięci w modlitwie i przesyłam wiele serdecznych pozdrowień od Sióstr z Zarządu i wszystkich Sióstr z Domu Generalnego,

w miłości Serca Jezusa
S.M. Rafaela Fischbach
przełożona generalna