„Oto jestem Panie, bo mnie wezwałeś”

Dzień ślubów zakonnych S. M. Jany Kluzowej był dla naszej wspólnoty czasem szczególnej radości, wdzięczności i modlitwy. Od samego rana towarzyszyła nam świadomość, że przeżywamy ważne wydarzenie – zarówno w życiu Siostry, jak i całego Zgromadzenia. S. Jana jest Czeszką, dlatego na uroczystość przybyli bliscy jej sercu goście z Czech oraz nasze Siostry z Ostrawy. Uroczysty dzień rozpoczął się poranną Mszą Świętą sprawowaną w intencji S. Jany. Był to czas modlitwy o potrzebne dla niej łaski, wytrwanie w powołaniu oraz wierne podążanie drogą, na którą zaprosił ją Chrystus. Po Eucharystii Siostry otoczyły ją serdecznością, składając życzenia i zapewniając o swojej modlitwie. Wspólnotowa radość i życzliwość były pięknym rozpoczęciem tego wyjątkowego dnia. O godz. 10.00 miał miejsce jeden z najbardziej wzruszających momentów uroczystości – błogosławieństwo rodziców. Przed rozpoczęciem liturgii rodzice udzielili swojej córce błogosławieństwa na dalszą drogę życia zakonnego. W tym prostym, a zarazem głęboko wymownym geście zawierały się miłość, wdzięczność, modlitwa i oddanie jej Bogu. Była to chwila szczególnego wzruszenia zarówno dla rodziny, jak i wszystkich obecnych. O godz. 10.30 rozpoczęła się Msza Święta, której przewodniczył ks. Tomasz Stolarski. W koncelebrze uczestniczyło również dwóch kapłanów przybyłych z Czech. Obecność gości z Czech znalazła swoje piękne odzwierciedlenie w przebiegu całej liturgii. Liturgia słowa sprawowana była w języku polskim i czeskim, a podczas homilii Ks. Tomasz też skierował do Czechów słowa w ich języku. Dzięki temu wszyscy zgromadzeni mogli w pełni uczestniczyć w modlitwie i przeżywać wspólnie tajemnicę powołania oraz oddania życia Bogu. Centralnym momentem Eucharystii było złożenie przez S. Janę ślubów zakonnych na okres jednego roku. Wobec Boga, Kościoła, wspólnoty zakonnej, rodziny i zgromadzonych wiernych Siostra wypowiedziała słowa swojego oddania, odnawiając pragnienie życia zgodnie z radami ewangelicznymi i charyzmatem Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety. Po złożeniu ślubów otrzymała znaki związane z dalszym etapem jej życia zakonnego: czarny welon oraz medal (który kiedyś nosiła inna nasza już śp. Siostra – M. Jana – Czeszka). Na jej głowie znalazł się także wianek, który w szczególny sposób podkreślał uroczysty i oblubieńczy charakter przeżywanego dnia. Każdy z tych znaków przypominał o przynależności do Chrystusa, o podjętym zobowiązaniu i o wezwaniu do codziennej wierności. Wyjątkowym akcentem podczas Komunii Świętej była pieśń w języku czeskim, wykonana przez znajome Siostrze dziewczęta przybyłe z Czech. Ich śpiew wniósł do liturgii wiele piękna i wzruszenia, a zarazem stał się znakiem jedności zgromadzonych, przekraczającej granice języka i narodowości. Przed końcowym błogosławieństwem S. Jana skierowała słowa wdzięczności do wszystkich, którzy towarzyszyli jej w tym szczególnym dniu i na wcześniejszych etapach drogi powołania. Przede wszystkim dziękowała Bogu za dar życia, powołania i prowadzenie. Swoją wdzięczność wyraziła także kapłanom za sprawowaną Eucharystię i modlitwę, Siostrze Prowincjalnej M. Franciszce Polaczek oraz innym Siostrom za obecność, formację, wsparcie i codzienne świadectwo życia zakonnego, a w szczególny sposób rodzicom i całej rodzinie za miłość, modlitwę oraz towarzyszenie jej na drodze, którą wybrała. Po zakończeniu Eucharystii uczestnicy uroczystości spotkali się przy wspólnym, uroczystym obiedzie. Był to czas radosnego świętowania, rodzinnych rozmów, spotkań oraz składania S. Janie serdecznych życzeń. W atmosferze wdzięczności i bliskości można było raz jeszcze cieszyć się darem jej powołania i wspólnie przeżywanym świętem. Dzień nie zakończył się jednak wraz ze wspólnym posiłkiem. O godz. 15.30 zgromadziliśmy się ponownie na nabożeństwie, które stanowiło piękne duchowe dopełnienie całej uroczystości. Szczególnie wymownym momentem było złożenie przez S. Janę wianka na ołtarzu Matki Bożej. Gest ten stał się wyrazem zawierzenia Maryi swojego powołania, ślubów i całej dalszej drogi życia zakonnego. W ciszy modlitwy i w obecności wspólnoty Siostra powierzyła Matce Bożej wszystko to, co przyniósł ten dzień, a także to, co dopiero jest przed nią. Wianek, który wcześniej był znakiem świątecznej radości, został złożony przed Maryją jako symbol oddania, wdzięczności i prośby o opiekę na dalsze lata. Cała uroczystość była przepełniona modlitwą, radością i wdzięcznością. Obecność rodziny, Sióstr, kapłanów oraz gości z Polski i Czech nadała temu wydarzeniu szczególny charakter. Był to dzień, w którym w sposób wyjątkowo czytelny mogliśmy doświadczyć piękna powołania zakonnego oraz tajemnicy Bożego wezwania, na które człowiek odpowiada swoim „tak”.

Niech Chrystus, któremu S. Jana na nowo zawierzyła swoje życie, prowadzi ją każdego dnia, umacnia w wierności i obdarza radością płynącą z całkowitego oddania się Jemu. Niech Maryja, której powierzyła swoje powołanie, otacza ją matczyną opieką i wyprasza potrzebne łaski na każdy dzień zakonnej drogi.

 s.M. Zofia Przybył