Rocznica narodzin św. Elżbiety
Dnia 7 lipca 1207 roku w Sárospatak na Węgrzech przyszła na świat nasza patronka św. Elżbieta Węgierska (z dynastii Árpádów) – córka króla Andrzeja II i królowej Gertrudy z Meranii. Choć żyła zaledwie dwadzieścia cztery lata, pozostawiła Kościołowi świadectwo wiary i miłości bliźniego, które od blisko ośmiu wieków inspiruje chrześcijan na całym świecie. Dla nas, Sióstr św. Elżbiety, jest kimś szczególnie bliskim – Patronką naszego Zgromadzenia, wzorem życia całkowicie oddanego Bogu oraz bezinteresownej służby ubogim, chorym i cierpiącym. Już jako czteroletnia dziewczynka została wysłana na dwór landgrafów Turyngii, gdzie zgodnie z ówczesnym zwyczajem przygotowywano ją do przyszłego małżeństwa. Początkowo była przeznaczona za żonę Hermana, syna landgrafa, jednak po jego przedwczesnej śmierci poślubiła jego młodszego brata, Ludwika IV. Choć ich związek miał charakter dynastyczny, okazał się małżeństwem pełnym wzajemnej miłości, szacunku i zaufania. Ludwik rozumiał głęboką pobożność swojej żony i wspierał ją w dziełach miłosierdzia, mimo że nie zawsze spotykały się one z aprobatą dworu. Od najmłodszych lat Elżbieta odznaczała się niezwykłą wrażliwością na ludzką biedę. Zamiast dworskich rozrywek wybierała modlitwę i ciszę kościoła. W każdym potrzebującym dostrzegała samego Chrystusa. Podczas wielkiego głodu w 1225 roku otworzyła zamkowe spichlerze dla ubogich, rozdając żywność głodującym. Zakładała szpitale, pielęgnowała chorych własnymi rękami, troszczyła się o sieroty i osoby odrzucone przez społeczeństwo. Nie poprzestawała na składaniu darów – pragnęła być blisko cierpiących, dzielić z nimi ich codzienność i przywracać im poczucie godności. Z jej osobą związana jest jedna z najpiękniejszych chrześcijańskich legend – cud róż. Pewnego dnia niosła w koszu chleb dla ubogich. Gdy spotkał ją jeden z krewnych i zapytał, co niesie, odpowiedziała, że róże. Kiedy zajrzano do kosza, zamiast chleba znaleziono pachnące kwiaty, choć nie była to pora ich kwitnienia. W ten sposób Bóg, jak głosi tradycja, potwierdził wartość jej miłosierdzia. Róża do dziś pozostaje symbolem św. Elżbiety i przypomina, że każdy gest miłości ofiarowany drugiemu człowiekowi jest cenny w oczach Boga. W 1227 roku życie Elżbiety naznaczyło bolesne doświadczenie. Jej mąż Ludwik IV zmarł podczas przygotowań do wyprawy krzyżowej. Zaledwie dziewiętnastoletnia wdowa została pozbawiona opieki i wsparcia, a także należnego jej majątku. Musiała opuścić zamek Wartburg wraz z dziećmi. Doświadczyła ubóstwa, odrzucenia i niezrozumienia, jednak cierpienie nie zamknęło jej serca. Gdy odzyskała część spadku, znaczną jego część rozdała potrzebującym, pozostając wierną Ewangelii i swojemu powołaniu do służby. Świadkowie jej życia podkreślali niezwykłą pokorę i łagodność. Zachowała się opowieść o wydarzeniu, gdy szła błotnistą drogą, po której można było przejść jedynie po kamieniach. Spotkana kobieta, której wcześniej wielokrotnie pomagała, zepchnęła ją z kamienia i obrzuciła obelgami. Elżbieta nie odpowiedziała gniewem. Spokojnie obmyła zabrudzone ubranie w pobliskim strumieniu i z pogodą ducha ruszyła dalej. W ten sposób pokazała, że przebaczenie i cierpliwość są najpiękniejszym świadectwem chrześcijańskiej miłości. Wyczerpana surowym stylem życia, postami oraz nieustanną posługą chorym, zmarła 17 listopada 1231 roku w Marburgu, mając zaledwie dwadzieścia cztery lata. Już wkrótce po jej śmierci przy jej grobie zaczęły dokonywać się liczne uzdrowienia. Papież Grzegorz IX kanonizował ją w 1235 roku, zaledwie cztery lata po jej odejściu. Jej kult bardzo szybko rozprzestrzenił się po całej Europie. Powstały liczne kościoły i kaplice pod jej wezwaniem, a pamięć o niej pozostaje żywa do dziś.
Dla naszego Zgromadzenia św. Elżbieta jest nie tylko Patronką, ale także nieustanną nauczycielką ewangelicznej miłości. Jej życie przypomina, że autentyczna relacja z Bogiem zawsze prowadzi do służby drugiemu człowiekowi. Charyzmat Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety wyrasta z tego samego źródła, z którego czerpała nasza Patronka – z kontemplacji Chrystusa obecnego w ubogich, chorych, samotnych i cierpiących. Jej przykład zachęca nas, aby każdego dnia odpowiadać na ludzkie potrzeby z prostotą, pokorą i wielką miłością. W dniu urodzin św. Elżbiety dziękujemy Bogu za dar naszej Patronki i prosimy, aby wypraszała nam łaskę wiernego realizowania naszego powołania. Niech jej życie będzie dla każdej z nas oraz dla wszystkich, którzy spotykają Siostry św. Elżbiety, przypomnieniem, że najpiękniejszą drogą do świętości jest miłość wyrażona w codziennych, często prostych gestach dobroci i miłosierdzia.
