Ziarno, które obumarło – żywe spotkanie ze św. Franciszkiem

Z okazji 800-lecia śmierci św. Franciszka wierni otrzymali szczególny dar. Pierwszy raz Jego relikwie zostały ukazane w szklanej trumnie, umożliwiając pielgrzymom bezpośrednie doświadczenie spotkania z tym wielkim  Świętym. W Bazylice dolnej św. Franciszka cisza zdaje się mieć inną gęstość. Wchodząc do wnętrza, pielgrzymi zostają zaproszeni do zatrzymania się przy tajemnicy życia, które całkowicie zostało oddane Bogu. W obecności relikwii szczególnie mocno wybrzmiewają słowa Ewangelii o ziarnie pszenicznym: „Jeżeli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, pozostanie samo; lecz jeśli obumrze, przynosi plon obfity”. Rozważania przygotowane na to nawiedzenie podkreślają, że św. Franciszek pozwolił się „złożyć w ziemi” – nie tylko w chwili śmierci, ale przez całe swoje życie. Każde jego „tak” wobec Boga było jak kolejne oddanie, kolejne obumarcie dla siebie. Patrząc na jego relikwie wystawione w prostocie szklanej trumny, pielgrzym uświadamia sobie, że owocność rodzi się właśnie z takiej ofiary. Dla naszej Wspólnoty z domu generalnego wizyta przy relikwiach św. Franciszka to wyjątkowy dar.  Trwając przy Jego relikwiach, niemal dotknęłyśmy źródła naszego powołania. W naszych sercach rodziło się pytanie: czy jesteśmy gotowe, jak on, stać się ziarnem? To spotkanie było dla nas wyjątkowe również dlatego, że przeżyłyśmy je jako Wspólnota. Odczułyśmy, że Franciszek, choć odszedł 800 lat temu, wciąż gromadzi wokół siebie tych, którzy pragną żyć Ewangelią w prostocie i radości. Patrząc na relikwie wystawione w szklanej trumnie, uświadomiłyśmy sobie, że Jego  świętość nie jest ukryta ani niedostępna. Jest konkretna, przeżyta w życiu człowieka, który miał odwagę zaufać do końca. Odczytałyśmy to jako zaproszenie, by nie zatrzymywać się na podziwie, ale wejść na drogę – drogę, na której obumarcie staje się początkiem życia.

W tym szczególnym czasie Asyż stał się miejscem żywego spotkania, a św. Franciszek – jak ziarno wrzucone w ziemię – nadal wydaje owoc w sercach tych, którzy przychodzą, aby zobaczyć, dotknąć i uwierzyć. Dziękujemy za tą możliwość dotknięcia Świętego. Pragniemy dzielić się tym doświadczeniem w naszej codzienności.