LUTY – Serce ofiarowane

Ten miesiąc rozświetla blask Ofiarowania Pańskiego. Jezus przyniesiony przez Maryję i  Józefa do świątyni, zostaje powierzony Bogu a Symeon biorąc Go w ramiona otrzymuje pełnię Zbawienia. W tym geście kryje się głęboka prawda, że prawdziwa ofiara rodzi się z miłości. „Chrystus bowiem umiłował nas i samego siebie wydał za nas” (Ef 5,2). Dar ten nie jest stratą, lecz źródłem życia. W nim wszystkie nasze nawet najmniejsze dary stają się przestrzenią działania Boga. „Można by powiedzieć, że w ostatecznym rozrachunku jestem moim sercem, ponieważ to ono mnie wyróżnia, kształtuje moją tożsamość duchową i jednoczy mnie w komunii z innymi ludźmi” (Papież Franciszek, Dilexit nos, 14). Ta komunia związana jest z ofiarą, z formowaniem swojego serca do postawy rezygnacji z własnych korzyści i serdecznej życzliwości wobec słabości innych.

Również w tradycji naszego Zgromadzenia znajdujemy tę zachętę do łączenia życia modlitwy z postawą daru: „Nasze Założycielki od początku swej działalności przyjęły zasadę modlić się za biednych chorych. Ożywione ich duchem widzimy w tym i nasze zadanie, aby przez modlitwę i ofiary wypraszać innym potrzebne pomoce duchowe i materialne” (K 43).  Ta duchowa szkoła daru z siebie to codzienna zgoda, aby Bóg poszerzał nasze serce przez ofiarowanie siebie innym. „Trzeba, abyś oddał się wszystek za wszystko, a nic z siebie sobie nie zostawił” (Tomasz à Kempis, O naśladowaniu Chrystusa, III, 27). W tej perspektywie „serce ofiarowane” nie wyczerpuje się, lecz pomnaża w miłości, cierpliwości, w cichej posłudze i w drobnych gestach, które stają się miejscem działania Ducha Świętego.

• Codzienna osobista modlitwa ofiarowania.
• Przy wieczornym rachunku sumienia zastanów się, co dzisiaj udało się ofiarować?

Modlitwa zawierzenia Najświętszemu Sercu Pana Jezusa

Panie Jezu Chryste, Synu Boga żywego,
który otworzyłeś swoje Serce na krzyżu,
aby z niego wypłynęły łaska, miłość i przebaczenie
przyjmij nas, Twoje sługi, w pokorze i wdzięczności.

Twoje Serce, ciche i pokorne, niech stanie się mieszkaniem naszych dusz.
Twoje Serce, gorejące miłością, niech zapali nas do służby najmniejszym.
Twoje Serce, zranione za grzechy świata, niech nas przemienia
i czyni Apostołkami wynagrodzenia.

Zawierzamy Ci, Panie, każdą Siostrę naszego Zgromadzenia
daj nam serca czuwające, posłuszne, miłosierne.
Niech Maryja, Matka Twojego Serca, prowadzi nas
po drogach wiary, aż po krzyż i światło zmartwychwstania.

Najświętsze Serce Jezusa
w Tobie odnawiamy nasze powołanie,
Tobie oddajemy każdą myśl, słowo i czyn,
W Tobie żyjemy, służymy i umieramy.

Amen.

Opracowała:
S. M. Katarzyna Mróz
radna generalna