Menu

Historia

Spis treści

Okres powstania Zgromadzenia 1842 – 1859


1842  Klara Wolff, urodzona 1805 r. W Prudniku na Śląsku, rozpoczyna w Nysie terenową pielęgnację chorych. Dołączają się do niej Matylda Merkert, Maria (Luiza) Merkert i Franciszka Werner;

Dzień 27 września, uroczystość świętych męczenników-lekarzy, Kosmy i Damiana wybierają dniem założenia i rozpoczęcia swego dzieła;

Odmawiają akt poświecenia się Sercu Jezusowemu przed obrazem Najświętszego Serca Jezusa, który stanowi odtąd pamiątkę historyczną Zgromadzenia;

Ksiądz kapelan Ksawery Fischer udziela im błogosławieństwa kapłańskiego.

1844  Do stowarzyszenia przyłączają się dwie dalsze członkinie.

Ksiądz kapelan Ksawery Fischer wręcza siostrom zredagowane przez siebie pierwsze Statuty.

1846  Powstaje pierwsza placówka w Prudniku (Górny Śląsk); Matylda Merkert i Franciszka Werner pielęgnują tam chorych w czasie epidemii tyfusu.

8 maja umiera zarażona tyfusem Matylda Merkert; Franciszka Werner jest chora i wraca do Nysy; placówka ulega likwidacji.

Klara Wolff i Maria Merkert na polecenie księdza Fischera udają się do nowicjatu sióstr boromeuszek w Pradze; pobyt w Pradze jest opłacany, ponieważ przewiduje się ich powrót do Nysy.

1847  Klara Wolff, chcąc pozostać wierną powołaniu do terenowej pielęgnacji chorych, opuszcza Pragę. Z uwagi na niechęć nyskiego kleru udaje się do Bystrzycy Kłodzkiej i tam podejmuje terenową pielęgnację chorych; werbuje nowe współpracowniczki. W grudniu 1852 r. ulega wypadkowi w drodze do chorego; umiera dnia 4 stycznia 1853 r.

1848  Maria Merkert jako nowicjuszka zostaje wysłana do domu zakonnego sióstr boromeuszek w Lutomierzycach.

Ksiądz proboszcz Neumann sprowadza siostry boromeuszki do szpitala w Nysie. Część nyskiego stowarzyszenia wstępuje do nowicjatu sióstr boromeuszek w Nysie.

1849  Mieszkańcy Nysy domagają się utrzymania terenowej pielęgnacji chorych i powrotu Marii Merkert z Pragi. Przybywa tam ona z Heleną Tichy, późniejszą przełożoną generalną sióstr boromeuszek. Pozostałe członkinie nyskiego stowarzyszenia z Franciszką Werner wstępują do nowicjatu sióstr boromeuszek w Nysie.

1850  19 czerwca Franciszka Werner opuszcza nowicjat sióstr boromeuszek, a 30 czerwca czyni to samo Maria Merkert, chcą bowiem pozostać wierne powołaniu terenowej pielęgnacji chorych. Z tego powodu popadają w niełaskę kleru nyskiego i dlatego przy ponownym podjęciu swej działalności zwracają się 4 listopada o pomoc do magistratu miasta Nysy. Dnia 8 listopada wniosek ich zostaje pozytywnie załatwiony. Stowarzyszenie podejmuje przerwaną działalność terenowej pielęgnacji chorych pod nazwą „Szare Siostry świętej Elżbiety”. Wstępuje pięć postulantek.

1851  W obronie Stowarzyszenia ksiądz kardynał książę-biskup Diepenbrock kieruje do nyskiego proboszcza słowa pasterskiego napomnienia.

1853  Stowarzyszenie otrzymuje od magistratu nowe Statuty.

1857  Erekcja domu zakonnego we Wrocławiu; Franciszka Werner pełni tu obowiązki przełożonej domu.

1859  Stowarzyszenie liczy 60 członkiń na 11 placówkach.

Przy opracowaniu nowych Statutów, które mają być podstawą do kościelnego zatwierdzenia, pomaga ksiądz proboszcz Robert Urban.

Dnia 20 maja na probostwie w Złotoryi odbywa się konferencja o decydującym dla Stowarzyszenia znaczeniu.

4 września Stowarzyszenie zostaje uznane przez księcia-biskupa Henryka Förstera za Zgromadzenie zakonne na prawie diecezjalnym.
  
Ks. Proboszcz Robert Urban zostaje mianowany kuratorem Zgromadzenia.

KONTAKT

DOM GENERALNY 
Zgromadzenia Sióstr Św. Elżbiety

Casa Generalizia delle Suore di S.Elisabetta
via Nomentana 140,
I - 00162 R O M A
tel. 00390686388989
fax. 00390686320635               
generalat.csse@mclink.it                           
http://www.selzbietanki.com

STRONY ELŻBIETAŃSKIE NA ŚWIECIE