Menu

Artykuły

Eucharystia źródłem i szczytem w życiu Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Merkert

Posynodalna adhortacja apostolska „Vita Consecrata” określa Eucharystię „sercem życia kościelnego, a tym samym także życia konsekrowanego (…) Z samej swej natury Eucharystia stanowi centrum życia konsekrowanego – osobistego i wspólnotowego. Jest codziennym wiatykiem i źródłem duchowości dla jednostki i dla całego instytutu” (VC 95). Eucharystia, jak zaznaczył Sobór Watykański II, jest „źródłem i szczytem” życia Kościoła, jego misji i świętości (LG 11). Eucharystia, którą otrzymał Kościół, jest największą Tajemnicą, najdoskonalszym darem Chrystusa, ponieważ – jak podkreśla Ojciec św. Jan Paweł II - „jest to dar z samego siebie, z własnej osoby, w Jego świętym człowieczeństwie, jak też dar Jego dzieła zbawienia” (EE, 11).

Czytaj więcej

Czcigodna Służebnica Boża Maria Merkert wzorem wsłuchiwania się w Słowo Boże i otwierania się na działanie Ducha Świętego w dążeniu do świętości.

Słowo Boże nas nieustannie formuje i ma moc przemieniać nasze życie, nasze powołanie. Na naszej drodze do świętości wsłuchując się w nie z uwagą, życzmy sobie abyśmy za przykładem Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Merkert, wszystkie sytuacje codziennego życia rozumiały i umiały przyjąć w świetle Słowa Bożego, które może nas uzdolnić do dawania świadectwa wiary, nadziei i miłości. W tym kontekście zachęcająco brzmią słowa św. Pawła: Słowo Chrystusa niech w was przebywa z całym swym bogactwem (Kol 3,16). W liście apotolskim „Novo Millennio Ineunte” czytamy: Konieczne jest, aby słuchanie Słowa Bożego stawało się żywym spotkaniem pomagającym odnaleźć w biblijnym tekście żywe słowo, które stawia pytania, wskazuje kierunek, kształtuje życie (NMI 39).

Czytaj więcej

Kandydatki na Ołtarze

Siostra M. Paschalis Jahn i IX Towarzyszek ze Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety † 1945 W naszym stuleciu wrócili męczennicy. A są to często męczennicy nieznani, jak gdyby „nieznani żołnierze” wielkiej sprawy Bożej. Jeśli to możliwe, ich świadectwa nie powinny zostać zapomniane w Kościele - napisał Ojciec św. bł. Jan Paweł II w encyklice „Tertio Milennio Adveniente”. Martyrologia naszych Sióstr wpisana jest w pasmo cierpienia ludności cywilnej Śląska Opolskiego i Dolnego Śląska. Miało to miejsce w 1945 r. 

Czytaj więcej: Kandydatki na Ołtarze

Świadectwa

BO POTĘŻNA JEST MIŁOŚĆ …

„Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem (…) Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego” (Mt 22, 37 i 39)

Pan Jezus nauczał i nadal naucza, że najważniejszym przykazaniem jest Przykazanie Miłości. Ma ono być najprostszym, najbardziej oczywistym i najpiękniejszym drogowskazem na drodze człowieka do Pana Boga. Słowa dotyczące Miłości Boga i bliźniego wypowiedziane przez Zbawiciela oświetlały również życie św. Elżbiety i naszych Matek Założycielek.
Potrzeba, aby w sercu każdego człowieka rodziło się poczucie miłości dla bliźnich i ażeby każdy człowiek mógł miłości doświadczyć, aby mógł poznać Miłość Bożą. Wspólnota Apostolska św. Elżbiety w charyzmacie Sióstr Elżbietanek i wzorując się na przykładzie życia św. Elżbiety ma na celu ukazywanie właśnie tej Bożej Miłości każdemu człowiekowi a w szczególności najuboższym.

Chciałabym podzielić się tym co zmieniła we mnie posługa we Wspólnocie Apostolskiej św. Elżbiety i jakie wydała owoce. Zostałam posłana do rodziny wielodzietnej, z którą miałam kontakt już wcześniej pracując w Wolontariacie. Moim zadaniem było dopilnowanie aby jedna z dziewczynek, która miała przystąpić do Pierwszej Komunii Świętej, uczęszczała na niedzielne Msze święte. Początkowo bardzo się cieszyłam, tym bardziej, że już wcześniej byłam związana tą rodziną. Miałam bardzo doby kontakt z dziećmi i już przedtem w miarę możliwości próbowałam mówić im o Panu Bogu. Pozornie zadanie to wydawało się bardzo proste i przyjemne. Rzeczywistość i czas pokazały jednak, że wcale tak nie było. Rodzina borykała się z wieloma problemami (były to problemy o charakterze patologicznym), a najtrudniejszym był fakt iż rodzice nie ukazywali dzieciom Pana Boga, nie uczęszczali na niedzielną Mszę św. Dziewczynka z którą pracowałam bardzo często się buntowała, pytała dlaczego musi chodzić do kościoła skoro nikt z członków jej rodziny nie chodzi. Z czasem też obowiązków przybywało. Poza niedzielnymi Mszami rozpoczęły się cotygodniowe spotkania dzieci z księdzem, nabożeństwa: różaniec, roraty itp. Bardzo zaangażowałam się w tą posługę i jeszcze bardziej związałam się z dziećmi. Często słyszałam z ust dziewczynki, że nie chce przystąpić do Komunii, że Pana Boga nie kocha. W takich chwilach odczuwałam niejednokrotnie rozpacz, zniechęcenie, nie mając jednocześnie zbyt dużego oparcia w jej rodzicach, którzy niejednokrotnie stwarzali problemy. Nie mogę jednak pominąć faktu, że był czas, kiedy pilnowali, aby ich córka chodziła ze mną na Mszę, nabożeństwa, spotkania, choć nie zawsze tak bywało. W chwilach mojego zwątpienia mogłam zawsze polegać na Wspólnocie, w której wszyscy wzajemnie się wspieraliśmy, przede wszystkim przez modlitwę. Siostra, która nas prowadziła i kształtowała nieustannie kierowała nas ku Panu Bogu, wspierała radą, krzepiącym słowem i co najważniejsze swoim wstawiennictwem przed Bożym Tronem.
 
Chciałabym też wspomnieć o cudzie pierwszej spowiedzi Malwinki – tak miała na imię ta dziewczynka. Bardzo się bała, krepowało ją także to, że nie umiała dobrze czytać i pisać. Nie chciała iść do spowiedzi. Siostra Emanuela – kierująca naszą Wspólnotą - przygotowała ja do Sakramentu Pokuty. Była to spowiedź bardzo uroczysta. Malwinka odchodząc od konfesjonału przybiegła do mnie bardzo radosna, z jej serduszka wypłynęło wtedy bardzo dużo dobra i miłości. Była bardzo szczęśliwa pomimo tego, że prawie wszystkie dzieci przyszły z rodzicami, a ona była tylko ze mną. Było to bardzo przykre, ale nie zmniejszyło jej radości i ogromnego uśmiechu.
 
Po roku czasu pracy z Malwinką, po wielu trudach, przeciwnościach, „burzach” nadszedł dzień pierwszej Komunii Świętej. Kilka dni wcześniej pytając – dlaczego przystępuje do Komunii i czym ona jest, powiedziała, że najważniejszy jest w tym dniu Pan Jezus i ,że to Jego przyjmie do swego serduszka. Było to dla mnie czymś niezwykłym. Dziewczynka, która powtarzała często, że Pana Boga nie kocha, nagle cieszy się z Jego obecności. Dzień jej Pierwszej Komunii był dla mnie jednym z najpiękniejszych dni w moim życiu.

W czasie posługi w tej rodzinie zrozumiałam bardzo ważną istotę: Pan Bóg naprawdę może uczynić wszystko i co najważniejsze tylko On może. Moje wszelkie załamania w tym czasie wynikały z tego iż to ja chciałam działać, mówić, chciałam, aby Malwinka mnie słuchała. Pragnęłam swoimi siłami dobrze przygotować ją się do Sakramentu Eucharystii.  Przez taką postawę stawałam tym samym na przeszkodzie w działaniu Pana Boga. Dopiero, kiedy uznałam swoją słabość, bezsilność, kiedy stanęłam z boku, On zaczął czynić cuda. Pamiętam niezwykłą sytuację. Byłam wtedy zupełnie zrezygnowana. Malwinka nie chciała chodzić na Mszę i spotkania, jej rodzice powiedzieli, że nie będzie chodziła ze mną, ale sama. Oczywiście po jakimś czasie nie uczęszczała w ogóle. Mój kontakt z tą rodziną został na jakiś czas zawieszony. Byłam wtedy przekonana, że dziewczynka nie przystąpi do Pierwszej Komunii. Pewnego dnia przechodząc obok ich domu przybiegła do mnie i sama poprosiła, abym znów przychodziła i zabierała ją na Mszę św. To było niezwykłe, wtedy też zrozumiałam i doświadczyła po raz kolejny, że dla Pana Boga nie ma sytuacji niemożliwych, że On może wyprowadzić dobro z najtrudniejszej sytuacji i że tylko On ma moc, nie ja. Wtedy oddałam wszystko w Jego ręce.

Łaska pierwszej Komunii Świętej bardzo zmieniła Malwinkę. Stała się grzeczniejsza, posłuszniejsza, spokojniejsza, bardziej zrównoważona. Obecnie nie mam już bezpośredniego kontaktu z tą rodziną, ale wiem, że Pan Jezus, który przyszedł do jej serduszka pozostanie w nim na zawsze i pomoże jej kroczyć drogami świętości mimo tak trudnej sytuacji w jakiej musi się wychowywać.
 
Posługa we Wspólnocie dała mi bardzo dużo dóbr duchowych. Zmieniła moją osobowość, nauczyła większej ufności do Pana Boga. Zrozumiałam w pełni, że On Jest i może uczynić wszystko. Pomogło mi to we wzrastaniu w pokorze i rzeczywistym spojrzeniu na własną osobę. Bardzo mnie wzbogaciło duchowo, otwarło na drugiego człowieka. Mogłam głosić miłość Pana Boga jednocześnie jej doznając i tak bardzo realnie doświadczając.
Działalność we Wspólnocie nauczyła mnie również oddania i umocniła w rozeznawaniu powołania. Dziś jestem szczęśliwa, że idąc za głosem Pana Boga będę mogła w duchu charyzmatu Sióstr Świętej Elżbiety głosić Bożą miłość i jeszcze pełniej się na nią otwierać. Siostra, która kierowała naszą Wspólnotę powiedziała mi kiedyś, że najważniejsza jest miłość. Powtórzyła słowa Pana Jezusa, które wydają się tak oczywiste i zrozumiałe, ale jednocześnie tak dalekie współczesnemu światu. Wystarczy tak niewiele, aby kochać i być kochanym. Doświadczyłam tego posługując we Wspólnocie Apostolskiej Świętej Elżbiety.

Paulina

 

Katechezy

Katechezy PDF Drukuj Email
Drogie Siostry, przekazujemy propozycje katechez, których celem jest ukazanie cnotliwego życia naszej bł. Matki Marii Merkert wypełnionego poświęceniem bliźniemu, a przez to samemu Bogu. Zamieszczone poniżej scenariusze powstały po tym jak w grudniu 2004 r. w obecności Papieża Jana Pawła II został uroczyście promulgowany Dekret stwierdzający heroiczność cnót Matki Marii Merkert.

Na prośbę o napisanie takich scenariuszy odpowiedziało kilkanaście Sióstr  ze wszystkich prowincji. Wszystkie scenariusze zostały sprawdzone zarówno  od strony merytorycznej jak i dydaktycznej, a z nich wybrano te, które wydawały się najlepiej spełniać zasady współczesnej dydaktyki i metodyki katechezy. Mamy nadzieję, że opracowanie to dotrze do wszystkich Sióstr pracujących z dziećmi i młodzieżą i zostanie wykorzystane nie tylko w ramach katechezy przedszkolnej i szkolnej, ale też posłuży jako pomoc we wszelkiej pracy wychowawczej.

W opracowaniu, które przekazujemy, znajdą Siostry po trzy katechezy na każdy etap edukacyjny (pliki w formacie Microsoft Word oraz Adobe Acrobat, znajdują się w dziale Pliki do pobrania w kategorii Pomoce):

  • przedszkole,
  • szkoła podstawowa klasy 1-3,
  • szkoła podstawowa klasy 4-6,
  • szkoła gimnazjalna,
  • szkoła ponadgimnazjalna.

Mamy nadzieję, że spośród tych piętnastu scenariuszy, każdej zainteresowanej Siostrze, uda się wybrać propozycję, którą będzie mogła być wykorzystana w środowisku, w którym przyszło jej posługiwać.

Życzymy zatem owocnej pracy, która niech zaowocuje wzrostem kultu naszej Błogosławionej Matki.

S. M. Benedykta Konobrodzka (Rzym)
S. M. Margarita Cebula (Nysa)
S. M. Gabriela Jaskuła (Wrocław)

Statuty

CONGREGAZIONE
PER GLI ISTITUTI DI VITA CONSECRATA
E LE SOCIETA DI VITA APOSTOLICA
Prot. N. B. 29-1/93
DEKRET

Przełożona Generalna Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety, którego dom generalny znajduje się w Rzymie, przedłożyła Stolicy Apostolskiej „Statuty Dla Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety”, uchwalone przez kapitułę generalną w 1992 r., prosząc o ich zatwierdzenie.

Wspólnota apostolska św. Elżbiety jest zrzeszeniem wiernych, którego celem jest wspieranie swych członków w realizowaniu zasad życia chrześcijańskiego. Żyjąc duchem Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety pragną oni pełniej przeżywać we własnym środowisku swoje chrześcijańskie powołanie i poprzez dzieła czynnej miłości bliźniego dawać temu świadectwo. Członkowie Wspólnoty tworzą ze Zgromadzeniem duchową rodzinę, jednak bez właściwej przynależności członkowskiej do niego. W miarę swych możliwości biorą oni udział w jego modlitwach i apostolacie, wspierają jego działalność, mają udział w jego duchowych owocach.

Kongregacja ds. Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego po dokładnym zapoznaniu się z treścią Statutów, niniejszym dekretem je zatwierdza, z zachowaniem pozostałych, obowiązujących przepisów prawnych. Przedłożone Statuty przechowywane są w archiwum tejże Kongregacji.
Niniejszemu dekretowi nie stoją na przeszkodzie inne postanowienia.

Rzym, dnia 8 grudnia 1993 r.
F. Javier Errazuriz O.
Sekretarz
Kard. Martinez
Prefekt

 



WSPÓLNOTA APOSTOLSKA ŚW. ELŻBIETY jest wspólnotą świeckich katolików, którzy zdecydowali się przeżywać bardziej intensywnie swoją konsekrację wypływającą z chrztu św. i przyczyniać się do rozszerzania Królestwa Bożego, przez udział w charyzmacie i posłannictwie ZGROMAZDENIA SIÓSTR ŚW. ELŻBIETY, ukazując swym życiem i działaniem miłosierną miłość Bożą.
Członkowie(kinie) Wspólnoty pozostają w świecie, żyją duchowością Zgromadzenia, realizują jego apostolat w Kościele, mają udział w duchowych owocach tej wspólnoty.
Wspólnie ze wspólnotą zakonną tworzą oni duchową rodzinę, bez właściwej przynależności członkowskiej do Zgromadzenia.

 


Działalność Wspólnoty Apostolskiej wypływająca z charyzmatu Zgromadzenia oraz pilnych potrzeb czasu, obejmuje uczynki miłosierdzia co do ciała i co do duszy np.

a) pomoc ubogim, chorym w ich własnych mieszkaniach, w szpitalach i domach opieki, ludziom w podeszłym wieku, samotnym, rodzinom wielodzietnym,

b) opiekę nad ludźmi uzależnionymi i ich dziećmi,

c) troskę o ochronę życia nienarodzonych, pomoc samotnym matkom

d) modlitwę i ponoszone ofiary za Kościół, za świat i za wszystkich cierpiących.

 


Każdy katolik, bez różnicy wieku, stanu i zawodu, któremu bliska jest trudna sytuacja ubogich, chorych, cierpiących niedostatek, który czuje się powołany by w duchu św. Elżbiety nieść im pomoc, może stać się członkiem Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety.

 


Do zasadniczych postaw koniecznych do owocnego działania nalezą:

a) zdecydowana wola naśladowania Jezusa Chrystusa, pragnienie ścisłej z Nim łączności,

b) świadectwo życia dla Chrystusa na wzór św. Elżbiety oraz Założycielek Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety

c) gotowość niesienia pomocy, poświęcenia czasu i sił cierpiącym niedostatek,

d) przeświadczenie, że wszystko co czyni się bliźniemu, czyni się samemu Chrystusowi, zgodnie z Jego słowami: „Wszystko co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, mnieście uczynili” (Mt 25,40),

e) świadomość osobistej odpowiedzialności za zbawienie każdego człowieka.

 


Kandydaci(ki) którzy(e) pragną być przyjęci(te) do Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety, wnoszą do siostry odpowiedzialnej pisemną prośbę o przyjęcie oraz życiorys.
Włączenie do Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety poprzedzone jest okresem próbnym, który trwa zazwyczaj jeden rok.
Kandydaci(tki) pragnący(ce) zostać członkami(kiniami) Wspólnoty św. Elżbiety winni(ne) dojść do rozpoznania swojej przydatności i zdolności w wypełnianiu tego rodzaju służby i spełniać coraz doskonalej warunki podane w rozdziale IV.
W okresie próby kandydatom(kom) towarzyszyć będzie radą i pomocą siostra odpowiedzialna oraz przewodniczący(ca).
Po upływie czasu próby zainteresowana osoba składa pisemną prośbę do przełożonej prowincji o przyjęcie do Wspólnoty. Siostra prowincjalna po wysłuchaniu zdania siostry oraz uzyskania zgody swej rady, decyduje o włączeniu do Wspólnoty.
Przyjęcie nowych członków(kiń) do Wspólnoty Apostolskiej odbywa się w uroczystość św. Elżbiety lub inne święto Zgromadzenia w domu zakonnym w ramach liturgii.

Kandydat(tka) składa wobec przełożonej prowincji oraz obecnej wspólnoty następujące przyrzeczenie:

„Ja …………………………….. pragnę być przyjęty(ta) do Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety istniejącej przy Zgromadzeniu Sióstr św. Elżbiety i mieć udział w Jego duchowości i apostolacie.
Dlatego przyrzekam wobec obecnej tutaj Wspólnoty, na ręce przełożonej prowincji siostry M. ………… oddać Sie całym sercem do dyspozycji Wspólnoty Apostolskiej, według Statutów tejże wspólnoty. Niech mnie w tym umacnia łaska Ducha Świętego oraz pomoc Najśw. Maryi Panny i św. Elżbiety.
W imię + Ojca i + Syna i + Ducha Świętego. Amen”

Po podpisaniu formuły przyrzeczenia kandydat(ka) staje się członkiem Wspólnoty Apostolskiej, otrzymuje jej Statuty oraz oznakę z wizerunkiem św. Elżbiety. Przyjęcie to zostaje odnotowane w spisie członków Wspólnoty Apostolskiej.

 


 

Włączenie się członków(kiń) Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety w duchu swojej Patronki i posłannictwo Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety będzie tym pełniejsze, im bardziej poznają i rozmiłują się w:

a) życiu św. Elżbiety i Założycielek Zgromadzenia,

b) charyzmacie Zgromadzenia i jego posłannictwie w Kościele,

c) jego ukierunkowaniu duchowym.

W tym celu – w miarę możliwości – siostra odpowiedzialna z pozostałymi członkami(kiniami) zarządu zorganizuje dla członków Wspólnoty jeden raz w miesiącu dzień pogłębienia duchowego.

Stałymi punktami tych dni powinny być:

- wspólna Ofiara Eucharystyczna,
- wprowadzenie i pogłębianie duchowości Wspólnoty Apostolskiej
- ocena minionego miesiąca oraz planowanie na przyszły,
- pogłębianie wzajemnych kontaktów między sobą.

 


Najważniejszymi źródłami, z których członkowie(kinie) Wspólnoty Apostolskiej czerpią duchową radość, siłę do wewnętrznego doskonalenia się i realizowania swej służby są:

a) codzienna modlitwa, także w szczególny sposób za żyjących i zmarłych członków(kiń) Wspólnoty,

b) Ofiara Eucharystyczna,

c) regularne korzystanie z sakramentu pokut

d) czytanie i rozważanie Pisma św.,

e) dokształcająca literatura religijna,

f) udział w imprezach religijnych organizowanych przez parafię (kręgi biblijne, spotkania modlitewne, dni skupienia …),

g) udział w kilkudniowych dorocznych rekolekcjach organizowanych przez zarząd prowincjalny.

Ćwiczeniami duchowymi, przez które członkowie(kinie) Wspólnoty Apostolskiej łączą się z siostrami Zgromadzenia są:

a) w miarę możliwości codzienna modlitwa różańcowa,

b) przeżywanie wtorku jako dnia św. Elżbiety

c) przeżywanie I – go Piątku miesiąca jako dnia ekspijacji i pamięci o bezgranicznej miłości Chrystusa dla ludzi,

d) kult Matki Bożej, która jest wzorem w wierze tak dla sióstr Zgromadzenia jak i dla członków Wspólnoty Apostolskiej i pomaga wzrastać w zjednoczeniu z Bogiem i służbie bliźnim.

 Zgromadzenie Sióstr św. Elżbiety wspiera Wspólnotę Apostolską:

a) modlitwą za żyjących i zmarłych członków(kinie) i zamawia raz w miesiącu Mszę św. w intencjach Wspólnoty,

b) udzielaniem rad, pielęgnowaniem osobistych kontaktów

c) poprzez zaofiarowanie dalszego dokształcania.

Podtrzymywanie i rozwijanie wzajemnych kontaktów pomiędzy wspólnotą zakonną a Wspólnotą Apostolską św. Elżbiety, należy przede wszystkim do siostry odpowiedzialnej za Wspólnotę Apostolską.

 


 

Celem rozwijania ducha rodzinnego we Wspólnocie Apostolskiej oraz wzbogacania i pogłębiania wzajemnych kontaktów członkowie spotykają się:

- w miarę możliwości raz w miesiącu w ramach stałego dokształcania,
- na dorocznych zebraniach związanych ze sprawozdaniem przewodniczącego(ej).

Członkowie(kinie) Wspólnoty Apostolskiej mogą być zaproszeni na uroczystości zgromadzeniowe, jubileusze sióstr, ale także sami mogą organizować wspólne uroczystości i zapraszać na nie siostry.

UROCZYSTOŚĆ ŚW. Elżbiety obchodzona jest jako ŚWIĘTO PATRONALNE Zgromadzenia oraz Wspólnoty Apostolskiej. Członkowie Wspólnoty mogą spędzić ten dzień wraz z siostrami na ustalonej placówce. Podczas Ofiary Eucharystycznej mogą oni odnowić swoje przyrzeczenia.


Członkowie(kinie) Apostolskiej Wspólnoty otrzymują:

- LISTY od przełożonej prowincji z okazji świąt Zgromadzenia,

- BIULETYN wydawany przez zarząd generalny, prowincjalny,

- Pismo wydawane przez zarząd Wspólnoty Apostolskiej nawiązujące do jej duchowości, zawierające informacje o jej działalności oraz inne wiadomości,

- zarząd generalny dwa razy w roku przekazuje zachęty i bodźce dla pogłębienia życia duchowego oraz szczególnego powołania członków(kiń) Wspólnoty.

Członkowie(kinie) starają się szerzyć nabożeństwo do św. Elżbiety i zabiegać o nowych członków(kinie), gotowych nieść pomoc cierpiącym niedostatek.

 


 W skład kierownictwa Wspólnoty Apostolskiej wchodzą:

a) siostra odpowiedzialna

b) przewodniczący(ca)

c) dwóch(dwie) radnych(ne),

SIOSTRĘ ODPOWIEDZIALNĄ mianuje przełożona prowincji za zgodą swej rady na okres trzech lat. Kadencja może być każdorazowo przedłużana na dalsze trzy lata.

Do jej zadań należy:

a) troska o pogłębienie duchowości i apostolstwa Wspólnoty. Dokształcanie to przeprowadza osobiście względnie z siostrami
skierowanymi do tej pracy przez przełożoną prowincji,

b) ocena wspólnie z przewodniczącym(cą) wysuniętych przez członków Wspólnoty propozycji, inicjatyw odnoszących się do posługi apostolskiej, przedkładanie tych zamierzeń przełożonej prowincji do aprobaty,

c) podtrzymywanie serdecznych stosunków między Wspólnota Apostolską a zakonną,

d) przyjmowanie kandydatów(ek) i zaopiekowanie się nimi w okresie próby,

e) zaopiekowanie się archiwum Wspólnoty Apostolskiej.

PRZEWODNICZĄCEGO(CĄ) wybierają ze swego grona wszyscy członkowie Wspólnoty w tajnym głosowaniu zwykłą większością głosów, na trzy lata. Kadencja może być każdorazowo przedłużana na dalsze trzy lata.

Zadaniem przewodniczącego(cej) przy współpracy radnych jest:

a) koordynowanie i popieranie działalności apostolskiej,

b) podejmowanie wszelkich inicjatyw, przyczyniających się do wzrostu i trwałości Wspólnoty, popieranie inicjatyw członków(kiń),

c) troska o realizację programu formacyjnego i dokształceniowego,

d) podtrzymywanie rodzinnej atmosfery we Wspólnocie,

e) zaopiekowanie się Kandytami(kami) w czasie próby

f) zwoływanie i przeprowadzanie spotkań z radnymi i z całą Wspólnotą,

g) sporządzania na zebrania doroczne sprawozdań odnoszących się do:
- stanu personalnego,
- działalności apostolskiej,
- przeprowadzanego dokształcania,
- innych wydarzeń w minionym roku,
- wykazu ofiar i innych dochodów, ich zarządzania.

Przewodniczący(ca) przed zebraniem rocznym przedkłada to sprawozdanie przełożonej prowincji i siostrze odpowiedzialnej.
RADNI(NE) są wybierani(ne) ze Wspólnoty, przez wszystkich członków(kinie) w tajnym głosowaniu zwykłą większością głosów, na trzy lata. Mogą być ponownie wybrani(ne).

Do ich zadań przy współpracy z przewodniczącym(cą) należy:

a) troska o duchowy stan Wspólnoty Apostolskiej, popieranie inicjatyw związanych z dokształcaniem i omawianie ich z siostrą odpowiedzialną,

b) współdziałanie przy koordynacji zadań apostolskich, ukazywanie braków w ich właściwym realizowaniu, poszukiwanie jasnych rozwiązań,

c) nadzór wraz z siostrą odpowiedzialną przy zarządzaniu otrzymanymi ofiarami oraz innymi środkami pieniężnymi, podejmowanie decyzji odnośnie ich dalszego wydatkowania.

Przewodniczący(ca) oraz radni(ne) spotykają się regularnie z siostrą odpowiedzialną celem omówienia różnych spraw związanych z działalnością oraz rozwojem Wspólnoty Apostolskiej. Wszystkie ważne sprawy, zmiany i innowacje winny być omawiane wspólnie, a wynik obrad przedstawiony przełożonej prowincji.

Przewodniczący(ca) za zgoda siostry odpowiedzialnej i radnych, mianuje na trzy lata z członków(kiń) Wspólnoty z możliwością przedłużenia kadencji na dalsze trzy lata:
a) KASJERA(KĘ)
Do jego(jej) obowiązków należy zarządzanie ofiarami i innymi dochodami oraz przygotowanie dla kierownictwa Wspólnoty sprawozdania z wydatków,
b) SEKRETARZA(KĘ)
Do jego(jej) obowiązków należy:
- nawiązywanie kontaktów z rożnymi urzędami i poradniami z którymi współpracuje Wspólnota Apostolska
- załatwianie korespondencji
- prowadzenie kroniki oraz protokołu ze spotkań we Wspólnocie.

 


 

Wspólnota Apostolska nie posiada żadnego majątku i nie dysponuje żadnymi regularnymi dochodami. Ni przyznaje też swym członkom żadnej rekompensaty za wykonywane usługi.
Konieczne wydatki związane z działalnością apostolską lub administracyjną pokrywane są z ofiar. W przypadku rozwiązania danej grupy Wspólnoty Apostolskiej wszelkie pozostające w kasie ofiary pieniężne zostaną przez przełożoną prowincji za zgodą jej rady przeznaczone na cele charytatywne innej grupy Wspólnoty.

 


 

Członek(kini) który(a) zamierza opuścić Wspólnotę Apostolską winien(na) podąć na piśmie skierowanym do przełożonej prowincji przyczyny, dla których decyduje się to uczynić. Przełożona prowincji informuje o tej decyzji siostrę odpowiedzialną i przewodniczącego(cą).
Jeśli uzna się to za wskazane, można w ramach spotkania urządzić pożegnanie we Wspólnocie.
Opuszczających Wspólnotę członków(kinie) otaczamy naszą modlitwą.

„MUSIMY LUDZI USZCZĘSLIWIAĆ”
św. Elżbieta

 


 

Wszechmogący Boże, dziękujemy Ci, że powołałeś nas do naśladowania Twojego Syna Jezusa Chrystusa. Odnawiamy z radością nasze przyrzeczenia, oddania się całym sercem do dyspozycji WSPÓLNOTY APOSTOLSKIEJ ŚW. ELŻBIETY według Statutów tejże Wspólnoty.

Miłosierny Boże, który znasz naszą słabość, obfitością łaski swojej przybądź nam z pomocą, abyśmy wiernie wypełniali złożone Tobie przyrzeczenia, w duchu Założycielek Zgromadzenia.
Niech nas w tym wspomaga łaska Boża, oraz pomoc Najświętszej Maryi Panny i św. Elżbiety.
W Imię + Ojca i + Syna i + Ducha Świętego. Amen

 

KONTAKT

DOM GENERALNY 
Zgromadzenia Sióstr Św. Elżbiety
Casa Generalizia delle Suore di S.Elisabetta
via Nomentana 140,
I - 00162 R O M A
tel. 00390686388989
fax. 00390686320635                
generalat.csse@mclink.it                            
http://www.selzbietanki.com

Adres do wysyłania artykułów i zdjęć na strony:
asumptabalcerzak@gmail.com 

STRONY ELŻBIETAŃSKIE NA ŚWIECIE